Venture Capital Deal Structuring in Nederland

In de Verenigde Staten en Canada zijn de afgelopen jaren diverse onderzoeken uitgevoerd, die gedetailleerd ingaan op de deal-structurering van investeringen door venture capital-partijen. Gompers (1995, 1997) en Cumming (2000) tonen aan dat met name het agency-probleem van grote invloed is op de deal-structurering. Kaplan en Strömberg (2000) gaan zeer uitgebreid in op de deal-structurering van 200 investeringen en vinden resultaten die de agency-theorie ondersteunen. De investering blijkt te worden gestructureerd om ondernemers te selecteren en om ondernemers aan te sporen in het belang van de investeerder te handelen. Onzekerheid, na de selectie, over de capaciteiten van de ondernemer en de vooruitzichten van de onderneming, is voor de investeerder aanleiding om een gedeelte van het investeringsbedrag niet direct beschikbaar te stellen maar afhankelijk te maken van de toekomstige situatie. Tevens vinden Kaplan en Strömberg resultaten die een pikorde in de verdeling van de zeggenschap tussen ondernemer en investeerder ondersteunen: hoe groter het agency-probleem, des te meer zeggenschap bij de venture capitalpartij. Tenslotte wordt de dreiging van toekomstige heronderhandeling over de verdeling van de opbrengsten tussen de ondernemer en de investeerder verminderd door de deal-structurering. Deze dreiging van heronderhandeling zou voor beide partijen een inefficiënte uitkomst opleveren.