LEENCAPACITEIT IN HET KADER VAN DE FINANCIËLE STRUCTUUR VAN DE ONDERNEMING

I. Inleiding Over het financieren met vreemd vermogen is reeds veel gezegd en geschreven. Opvallend is daarbij dat men zich steeds richt op één of hooguit een zeer beperkt aantal aspecten. Wat ontbreekt is een algemeen kader, waarbinnen met alle re levante aspecten rekening kan worden gehouden. Het gemis van een algemeen kader komt duidelijk naar voren bij de theorie vorming rond het probleem van de leencapaciteit. Het baanbrekende werk op het terrein van de leencapaciteit werd verricht door Donaldson [3, 4], m aar ook hij richt zich slechts op een deel van de problematiek. Eerst wanneer men beschikt over een algemeen kader waarbinnen alle rele vante aspecten van het financieren met vreemd vermogen hun eigen plaats ge geven kan worden, wordt het zinvol een antwoord te zoeken op de vraag hoeveel een onderneming in een gegeven situatie uiteindelijk kan lenen. Zo een kader kan gevonden worden in een programmeringsmodel a la W eingartner [10] door uit te gaan van de elementen van de financiële structuur zoals die door Diepenhorst [1] (en met hem vele anderen) onderkend en onderscheiden worden. In par. II zullen we eerst de theorie over de leencapaciteit zoals die door Do naldson [3, 4] ontwikkeld is en ten onzent door Van Frederikslust [5] vertolkt is, onder de loupe nemen. In par. III zal vervolgens nader ingegaan worden op de vraag wat de leencapaciteit van de onderneming eigenlijk is en door welke fac toren zij bepaald wordt. Daarbij zal de leencapaciteit binnen het algemene kader van de financiële structuur geplaatst worden. In par. IV zal dan een program m e ringsmodel gepresenteerd worden dat als conceptuele basis zou kunnen dienen om onder m eer tot uitspraken te kunnen komen met betrekking tot de grootte en de opbouw van de leencapaciteit. Tenslotte zal in par. V nagegaan worden tot welke inzichten m et behulp van deze benadering via een programmeringsmodel gekomen kan worden.