DE ACCOUNTANTSCONTROLE VAN EEN LEVENSVERZEKERINGSMAATSCHAPPIJ EN DE VERKLARING BIJ DE JAARREKENING ERVAN

Inleidende opmerkingen In de Nederlandse accountantsvakliteratuur is het over het algemeen gebrui kelijk een probleem in zijn algemeenheid te onderkennen en daarna te komen tot een fundamentele abstrakte behandeling. Bij voorkeur hanteert iedere schrijver een serie definities naar eigen ontwerp en ontwijkt illustratie met reële voorbeelden. De wetenschappelijke waarde van deze methode is boven alle twijfel verheven, terwijl tevens vaststaat, dat de gebruiksnuttigheid niet altijd optimaal is. In dit artikel wordt daarentegen getracht om, uitgaande van een geconsta teerde situatie, enige kritische opmerkingen te maken, die vanuit de abstrak te benadering (als konsekwentie van een logisch gedachtenpatroon) niet of niet voldoende naar voren zijn gebracht. Uitgegaan wordt van een globale bekendheid met het levensverzekeringbedrijf (voortaan te noemen l.v.b.), dat gekenmerkt wordt door het collectief of individueel afsluiten van contracten, welke voor hem verplichtingen met zich meebrengen, afhankelijk van het onzekere voorval van het moment, waarop een bepaalde persoon overlijdt en/of het tijdstip, waarop deze nog in leven is. Deze contracten hebben veelal naar hun aard een lange looptijd. Bedrijfseigen is voorts dit wordt met nadruk vermeld het beleggen van de bedragen, welke als premies en koopsommen door de polishouders zijn ge stort. De Verzekeringskamer, een bij de Wet1) ingesteld lichaam, houdt ten behoeve van de polishouders toezicht op het l.v.b. en zijn rapportering. Voorts is er de actuaris, die op grond van eigen specifieke deskundigheid de verantwoordelijkheid neemt voor een bijzondere passiefpost op de balans. Is nu een eventuele goedkeurende (accountants)verklaring te beschouwen als een aanvulling op reeds bestaande zekerheid bij het maatschappelijk ver keer? En sluiten de accountantswerkzaamheden aan op reeds geformuleerde verantwoordingen of dient de „deugdelijke grondslag” zelfstandig gelegd te worden? Duidelijk moet m.i. zijn, dat aan de zekerheid, welke van de goed keurende verklaring uitgaat, een hogere waarde moet worden toegekend dan een additionele ten opzichte van de verklaring van de actuaris (die als frag mentarisch kan worden gezien) en de zekerheid welke het toezicht van de Verzekeringskamer biedt. De reden hiervan is, dat de accountant als controledeskundige bij uitstek de onderneming in haar totaliteit in zijn onder zoek betrekt en zijn verklaring afgeeft bij de gehele jaarrekening. De „gecon