NOGMAALS: DE WINSTBEPALING BIJ DE UITGEVERIJ

Men kan zich afvragen, welke bijzondere kenmerken een uitgeverij — met een algemeen fonds <— bezit, dat het gewettigd is een artikel alleen aan dit onderwerp te wijden. De uitgeverij is immers — ik schrijf het met een ze kere schroom — een handelsonderneming: zij koopt auteursrechten, koopt de diensten van de drukker en de binder, die zij de technische werkzaam heden laat verrichten en poogt ten slotte met de verkoop van de aldus ver kregen boeken winst te behalen. Welke afwijkende factoren rechtvaardigen een behandeling van deze handelsonderneming. Ik meen te mogen stellen, dat deze bijzondere omstandigheid hierin ge legen is, dat de uitgever .— indien wij de vergelijking met de handelsonder neming doortrekken <— steeds repeterend een nieuw product op de markt brengt (een nieuwe titel) waarvan de verkoopprijs tijdens de normale verkoopperiode niet veranderd kan worden en waarvan de waarschijnlijk te verkopen quantiteit (de oplage) tevoren wordt vervaardigd (behoudens binden). Deze schatting nu van de te verkopen oplage is in sommige geval len te hoog, waardoor uiteindelijk onverkochte voorraden resteren. Deze incourante voorraden komen bij de uitgeverij derhalve, niet zoals bij andere ondernemingen incidenteel voor, maar structueel; deze incourante voor raden zijn een logisch gevolg van de aard en de maatschappelijke functie van de uitgever (zie voor een verdergaande analyse hoofdstuk II). Het probleem, waarvoor wij nu bij de uitgeverij worden gesteld, is hierin gelegen: hoe dienen wij de voorraden in de loop van de verkoopperiode van een uitgave te waarderen, waarbij wij dus weten, dat mogelijk aan het einde van de verkoopperiode zal blijken, dat de voorgecalculeerde winst <—■ door het resteren van onverkoopbare voorraden — geenszins gerealiseerd is.