DE ACCOUNTANT ALS ADVISEUR INZAKE LEVENSVERZEKE RING

Toen in de bezettingstijd nieuwe tarieven op het stuk van inkomsten belasting werden ingevoerd, werden, zoals bekend, —binnen bepaalde grenzen ■— aftrekmogelijkheden geschapen voor premiën van pensioenverzekeringen. Later werden hiermede gelijkgesteld premiën voor kapitaalverzekeringen, mits het kapitaal t.z.t. zou dienen voor aankoop van een of meer lijfrenten. De levensverzekeringmaatschappijen zorgden er wel voor, dat het publiek op de interessante consequenties opmerkzaam werd gemaakt en de productiecijfers leveren het bewijs, dat van de nieuw ge schapen mogelijkheden ruim gebruik werd en wordt gemaakt. Juist in verband met deze fiscale consequenties wendt in zeer vele gevallen het publiek zich om advies tot zijn vertrouwensman, de accountant. Deze, die immers op de hoogte is van de financiële en persoonlijke omstandigheden van zijn cliënt, wordt hierdoor echter implicite geroepen tot beoordeling van de verzekeringsvorm en het wil mij voorkomen, dat hierin zijn beoordelingskwaliteiten en adviezen worden overschat. Een enkel voor beeld kan dit verduidelijken: Stel, dat de accountant voor zichzelf van de aftrekmogelijkheid heeft gebruik gemaakt door een oudedagsen weduwepensioen te sluiten. X^anneer nu zijn cliënt een soortgelijk voorstel ontvangt, is de neiging al gauw aanwezig om -— aangenomen dat het gebruik maken van de aftrekmogelijkheid voor de cliënt in casu verant woord is — te zeggen: ,,Ja, dat heb ik ook gedaan”, daarmede als het ware te kennen gevende, dat het voorstel ,,dus” verstandig is. Edoch, er zijn bezwaren tegen het sluiten van een combinatie van oudedagsen weduwepensioen, die andere verzekeringsvormen doen prevaleren. Hier op kom ik straks terug. Bovendien, wat voor de een geschikt is, is het lang niet altijd voor een ander óók. Even anders lag het geval, waarin de accountant van mening was, dat zijn cliënt geen belang had bij enige verzekeringstransactie, aangezien de nu bereikte belastingbesparing toch later weer teniet werd gedaan door de (later) te heffen inkomstenbelasting over de lijfrenteuitkeringen. Incasu was de cliënt zeer vermogend en had bovendien een aanzienlijk werk inkomen. W aar het voorstel eveneens betrof een oudedagsen weduwe pensioen, was het oordeel van de accountant t.a.v. dit specifieke voorstel althans, fiscaal verantwoord, doch m.i. in zijn algemeenheid aanvecht baar. Immers had dit oordeel zeker anders behoren te luiden bij een voor stel van verzekering van kapitaal op vaste termijn met lijfrenteclausule, aangezien bij opvraging van het kapitaal inplaats van de lijfrente op de einddatum, de maximum te betalen belasting (bij toepassing van art. 48) 40 % bedraagt, terwijl de belastingbesparing i.c. tot ± 65 % van de premie beliep. Daarbij komt dan nog de m.i. speciaal voor bezitters van grote vermogens aantrekkelijke risicoverdeling, die gelegen is in een aanspraak op toekomstige lijfrente, waar een dergelijke aanspraak én sociaal én fiscaal veiliger mag worden geacht dan verdere vermogensaccumulatie. Hoeveel voetangels en klemmen er op het terrein der verzekerings mogelijkheden liggen wil ik thans pogen te verduidelijken. Het is in de beoordeling dezer verzekeringsmogelijkheden, dat de accountant vaak te kort schiet en tekort moet schieten, daar dit gespecialiseerde vakkennis vereist. Hier ligt de functie van de zelfstandige Ievensverzekeringsadviseur, een nieuw beroep, waaraan ik gaarne een volgend artikel zal wijden-