Prostate-Specific Membrane Antigene PET/CT in Biochemical Recurrence

Prostat kanseri, erkeklerde en sık görülen solid malignitedir. Biyokimyasal nüks, radikal tedaviden sonra serum prostat spesifik antijen (PSA) değerinin artması olarak tanımlanır, yaygın bir durumdur ve radikal prostatektomi ile tedavi edilen hastaların yaklaşık %20-30’unda ve radyoterapi ile tedavi edilen hastaların yaklaşık %60’ında görülür. Hastalar biyokimyasal nüks nedeniyle genellikle prostat yatağında bir kurtarma radyoterapisine (lokal nüks şüphesi) veya hormonal tedavi ile sistemik tedaviye yönlendirilir. Bilgisayarlı tomografi, kemik sintigrafisi ve manyetik rezonans da dahil olmak üzere konvansiyonel görüntüleme, biyokimyasal nüksü olan hastaları yeniden evrelemede düşük doğruluğa sahiplerdir. Son on yılda, F-18 kolin ile pozitron emisyon tomografisi (PET) gibi nükleer tıp tekniklerinin konvansiyonel tanıdan daha doğru olduğu ortaya konmuştur. Bununla birlikte, F-18 kolin PET/bilgisayarlı tomografi (BT), radikal tedaviden sonra serum PSA’sı <0,2 ng/mL olan erken biyokimyasal nüks düşünülen hastalarda suboptimal bir duyarlılık gösterdi. Son zamanlarda, prostat spesifik membran antijeni (PSMA) hedefleyen yeni bir molekül geliştirdi. PSMA, normal prostat hücreleri ile karşılaştırıldığında, prostat kanseri hücrelerinde en çok eksprese edilen membran enzimidir. PET/BT görüntüleme için radyofarmasötik olarak kullanılan PSMA ile yapılan çalışmalarda, erken hastalık nüksü tanısı, F-18 kolin PET/BT’ye göre doğruluk oranı açısından anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Literatürde radikal tedaviden sonra biyokimyasal rekürrens tanılı daha büyük hasta popülasyonlarının kullanıldığı çalışmalarda, serum PSA değerleri çok düşük olsa bile, biyokimyasal nüksü olan hastaları yeniden evrelemede Ga-68 PSMA PET/BT’nin mükemmel tanısal gücü gösterilmiştir. Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü, PSMA hastalığın erken relapslarını saptayabilen PET/BT görüntüleme için geliştirilmiş radyotraserlar içinde mükemmel bir moleküler hedeftir. AnahtarKelimeler:PSMA, PET/BT, biyokimyasal nüks, prostat kanseri Prostate cancer is the most common solid malignancy in men. The biochemical recurrence is defined as an increase in levels of prostate-specific antigen (PSA) after radical therapy. It is a common occurrence and occurs in about 20-30% of patients treated with radical prostatectomy and up to 60% in patients treated primary with external beam radiotherapy. Patients are therefore generally directed to a salvage radiotherapy on the prostate bed (suspicion of local recurrence) or to a systemic treatment with hormonal therapy. Conventional imaging, including computed tomography, bone scintigraphy and magnetic resonance, showed low accuracy values for restaging patients being biochemical recurrence. During the last decade, the nuclear medicine techniques such as positron emission tomography (PET), with F-18 choline, were found to be more accurate than conventional diagnostic tests for restaging patients with prostate cancer with progress in biochemical recurrence. However, the PET/computed tomography (CT) with choline showed a suboptimal sensitivity if performed in patients with early biochemical recurrence, in patients with low serum PSA (<0.2 ng/mL) after radical therapy. Recently, a new molecule has been developed that molecule that targets the prostate-specific membrane antigene (PSMA). The PSMA is a membrane enzyme that is mainly expressed in prostate cancer cells when compared with its expression in healthy prostate tissue. Preliminary studies with PSMA as a radiopharmaceutical for PET-CT imaging showed that its accuracy for the diagnosis of early disease recurrence was significantly higher than F-18 choline. Further studies conducted in larger patient populations with biochemical recurrence after radical therapy, showed excellent diagnostic power of Ga-68 PSMA PET/CT in restaging patients with biochemical recurrence of the disease even if serum PSA values very low. For the reasons explained above, the PSMA could be an excellent molecular target for the development of radiotracers for PET/CT imaging that could detect early relapse of disease.