Integrating Adaptation Strategies of Businesses with Community Resilience: A Case from Turkey

Geleneksel afet yonetimi yaklasimlariyla sinirlanan gelismekte olan ulkelerde afet sonrasi politikalar toplum duzeyinde direnclilik yaratamayabilir. 1999 Depremini deneyimlemis olan Turkiye boyle bir durumu orneklemektedir. 1999 trajedisinin ardindan guvenli bir yapili cevre olusturmak icin uygulanan politikalar yeniden yerlestirme ve yeniden yapim cabalarini icermektedir, ancak iyilesme surecinde isyerlerinin yerel ve merkezi yonetimlerce kapsamli duzenlemelere dahil edilmemesi afetten sonra ayakta kalmak icin kendi uyum stratejilerini gelistirmelerine neden olmustur. Bu calisma afete maruz kalan isyerlerinin uyum stratejilerini arastirmayi amaclamistir. Isyeri buyuklugu ve mulkiyet sahipliligini gosteren bagimsiz degiskenlere gore isyerlerinin afet sonrasi uyum stratejileri Adapazari orneginde bir saha arastirmasi ile ele alinmistir. Bu calisma isyerlerinin afet sonrasinda kendilerini ayakta tutacak uyum kapasitelerini ortaya koyarak afet calismalari alanina katki koymaktadir. Arastirmanin temel bulgulari isyeri buyuklugu ve mulkiyet sahipliligine gore isyerlerinin bir dogal afetten sonra ayakta kalmaya uyumlandiklarini gostermektedir. Kucuk ve kiraci olan firmalar her ne kadar organizasyonel ve finansal sorunlar yasasalar da gelistirdikleri yer secim stratejileri ile buyuk ve mulk sahibi rakiplerine karsin hayatta kalma ve adapta olabilme sanslarini artirmaktadir.