Społeczna polityka mieszkaniowa w poszukiwaniu i urzeczywistnianiu trwałego rozwoju

Rola szerzej pojmowanej polityki mieszkaniowej o ambicjach oddziaływania na społeczne gospodarowanie w wymiarze cywilizacyjnym wynika przede wszystkim z wielowątkowego, wielopłaszczyznowego znaczenia zasobu mieszkaniowego i standardów jego zasiedlenia w równoważeniu rozwoju przestrzeni zamieszkiwania konstytuowanej przez procesy osadnicze i ich następstwa. Zasób mieszkaniowy jest wiodącym elementem infrastruktury osadniczej. W zasobie tym kumuluje to, co odnosi się do roli infrastruktury w rozwoju społecznym, ekonomicznym i przestrzenno-ekologicznym, a zatem do roli infrastruktury w rozwoju zrównoważonym. Potrzeba bardziej wyrównanych i poprawiających się warunków życia społeczności oraz społeczeństw stanowi rdzeń i zarazem mało dostrzegany sens trwałego zrównoważonego rozwoju. Sens tak ważny dla właściwego rozwoju przestrzeni zamieszkanej „promieniującego” na całą przestrzeń zamieszkiwania. Społecznie zorientowana polityka mieszkaniowa stanowiąca podstawę społecznie ukierunkowanej polityki osadniczej stanowi obiecującą dziedzinę badań i działań na tym polu. Cele oraz modele polityki mieszkaniowej jako reakcja na meandry wzrostu ekonomicznego i zarazem ich czynnik odgrywają niedocenianą na ogół rolę w retrospektywnym naświetlaniu mankamentów i niewłaściwych torów tej polityki. Jest tak mimo bezspornych osiągnięć polityki mieszkaniowej w Europie Zachodniej i w niektórych innych państwach kapitalistycznych. Krytyczną retrospekcję w tym zakresie uzasadnia jednak bezprecedensowa, nagła w wymiarze cywilizacyjnym, konieczność poszukiwania nauk z błędów przeszłości.