Symbolika księżyca w Enarrationes in psalmos św. Augustyna

W literaturze patrystycznej fundamentalnym punktem odniesienia refleksji teologicznej było Pismo Święte1, do wyjaśnienie którego oprócz literalizmu używano także metody alegorycznej2. Metoda ta, rozumiana w sensie szerokim jako ogólnie pojęte przenośne tłumaczenie tekstu biblijnego była stosowana w chrześcijaństwie od samego początku3. Pozwalała ona, z jednej strony, na wydobycie z tekstu biblijnego jak najgłębszego sensu4, zaś z drugiej strony – ponieważ teologia Ojców Kościoła była w przeważającej mierze egzegezą5 – kreowała bez wątpienia treść teologicznych dociekań. Opatrznościowe zadanie Ojców Kościoła, którzy jako pierwsi podjęli racjonalną refleksję nad danymi Objawienia, stając się tym samym światłymi prekursorami zrozumienia wiary, polegało jednak nie tylko na pogłębianiu zbawczej prawdy, ale też na przedstawieniu wiary ludzkim językiem, zdolnym do wyrażenia Boskiej treści Objawienia, zachowującym jej tożsamość i transcendencję6. Znaczy to, iż alegoryczna perspektywa lektury Pisma Świętego, wpisująca się w pierwszym rzędzie w intellectus fidei, które należy do istoty autentycznej teologii, tworzonej nierzadko w opozycji do mnożących się doktryn heretyckich7, odzwierciedla jeszcze jeden