SIEĆ SPOŁECZNA JAKO POTENCJAŁ PRZEDSIĘBIORCY DETERMINUJĄCY EFEKTYWNOŚĆ FIRMY

Jak skonstatowali N.F. Norris i D.V. Brazeal (1994), zanim pojawi się przedsiębiorczość konieczne jest zaistnienie potencjału dla przedsiębiorczości, niezależnie czy dotyczy to potencjału dla tworzenia nowych przedsięwzięć czy też innowacji i wzrostu w już istniejących podmiotach. Potencjał dla przedsiębiorczości wymaga potencjalnych przedsiębiorców. W literaturze zwraca się w tym kontekście uwagę na zagadnienie intencji, teorię planowanych zachowań oraz teorię zdarzenia przedsiębiorczego. Sugestie Norris'a i Brazeala, opublikowane we wpływowym czasopiśmie "Entrepreneurship Theory and Practice", dotyczące potencjału dla przedsiębiorczości, wiodą ewidentnie ku potencjałowi niesionemu przez człowieka przedsiębiorcę. Zarządzanie potencjałem ludzkim bowiem, jak stwierdza J. Penc (2010), łączy się przede wszystkim z pytaniem o istotę kapitału ludzkiego i jego doskonalenie oraz reguły odnoszące się do jego formowania i rozwoju. Kapitał ludzki to ludzie z ich wiedzą i umiejętnościami, doświadczeniem zawodowym, aspiracjami, motywacjami i postawami, to powiązania, relacje i stosunki między nimi, poziom zaufania i wzajemnych relacji, a także obowiązująca kultura. Jak każdy kapitał, także i ludzki stanowi aktywa zdolne do generowania wartości. Kapitał ludzki zatem postrzega się jako niezwykle cenny zasób, dzięki któremu można tworzyć określony strumień korzyści bądź w znaczącym stopniu może on przyczynić się do ich wygenerowania. Potencjał ludzki rozumiany przez pryzmat kapitału ludzkiego to, oprócz potencjału kapitału emocjonalnego i intelektualnego, także potencjał kapitału społecznego. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wpływ potencjału ludzkiego