Radiological comparison of parallel fixation and divergent fixation using K-wire in pediatric lateral condyle fractures

Amac: Cocukluk caginda humerusun lateral kondil kiriklari (LKK), suprakondiler kiriklardan sonra en sik (%10-20) ikinci siradadir. Literaturde bu kiriklarin tedavisi icin bircok yontem tanimlanmistir, ancak altin standart bir yontem onerilmemistir. Bu calismada, tedavide K-teli ile 2 farkli fiksasyon yonteminin (parallel veya diverjan) radyolojik sonuclarini ve komplikasyonlarini karsilastirmayi amacladik Yontemler: Ocak 2014-Ocak 2020 tarihleri arasinda hastanemize humerus LKK nedeniyle basvuran ve 18 yas alti olan cocuk hastalar bu retrospektif kohort calismaya dahil edildi. Calismaya dahil edilen hastalarimizin tamami LKK nedeniyle ameliyat edilen 18 yas alti cocuklardan olustu. Hastalar Grup 1; paralel K-teli ile sabitlenmis ve Grup 2; diverjan K-teli ile sabitlendi. Her iki grupta yas, cinsiyet, taraf, kirik tipi, tedavi tipi, radyolojik kaynama sureleri, kaynamama veya gecikmis kaynama, fishtail deformitesi, lateral kondilde asiri buyume ve avaskuler nekroz olan hastalar direk radyografiler kullanilarak degerlendirildi. Bulgular: Calismaya dahil edilen 41 hastanin yas ortalamasi 4,69 yil, 28'i erkek, 13'u kadindi. En sik gorulen kirik tipi Weiss tip 2 idi (23 hasta). En sik gorulen komplikasyon 7 hastada lateral asiri buyumeydi. Her iki grupta da radyolojik kaynama sureleri ile komplikasyon sayisi arasinda istatistiksel olarak anlamli bir fark yoktu (sirasiyla P=0,079, P=0,56). Sonuc: LKK kiriklarinda uygulanan 2 farkli yontemin her ikisi de tatmin edicidir. Tip 3 kiriklarin tedavisinde avaskuler nekroz oranlari yuksektir ve bu kiriklar da siki takip onemlidir.