et-Tefkîrü’l-lisânî inde ulemâi’l-akliyyâti’l-müslimîn: el-Adud el-Îcî ve’s-Sa‘d et-Teftâzânî ve’ş-Şerîf el-Cürcânî nemâzic-İmâd Ahmed ez-Zebn

2008’den beri Urdun Zeytune Universitesi Arap Dili Bolumu’nde akademik faaliyetlerine devam eden Imâd Ahmed ez-Zebn, 2011 yilinda Urdun Universitesi Arap Dili ve Edebiyati Bolumu’nde unlu dil ve nahiv uzmani Prof. Dr. Nihâd el-Musâ danismanliginda doktorasini tamamlamis, ayrica uzun sure Urdun, Misir ve Suriye’de klasik yontemlerin takip edildigi ilim meclislerinde bulunarak akli ve nakli ilimlerde ciddi bir birikim kazanmistir. Zebn, doktora tezinin kitaplasmis hali olan ve “musluman akliyyât âlimlerinde dilsel dusunce” (veya dil dusuncesi) seklinde tercume edilebilecek bu calismasinda gerek isim, gerekse yontem acisindan Museddi’nin calismasindan ilham alarak Islâm dusunce tarihinin genellikle ihmal edilen bir doneminde yasamis uc buyuk âlim, Adududdin el-Ici (o. 756/1355), Sa‘deddin et-Teftâzâni (o. 792/1390) ve Seyyid Şerif el-Curcâni’nin (o. 816/1413) felsefi goruslerini dil ilimleri perspektifinden incelemektedir. Soz konusu uc âlimin yaptiklari dil tartismalari, Islâm dusuncesinin ikinci klasik doneminde ne kadar ince ve derin meselelerin gundeme geldigini gostermektedir. Kitaba konu olan uc âlimin hem ustlendikleri ilmi mirasla kurduklari elestirel diyalog, hem de serhler ve hâsiyeler uzerinden ya da munazaralar yoluyla yuruttukleri munakasalar, muellifin oldukca isabetli bir secim yaptigini gostermektedir.