Kafkasya’da Ruslaştırma Siyaseti (XIX. Yüzyıl ve XX. Yüzyıl Başları)

XIX. yuzyilda sinirlarini Kafkasya ve Turkistan’a uzatan Rusya Imparatorlugu, Slav kokenli olmayan nufusunu da arttirmis oldu. Bu yapiyi bir arada tutmanin yollarini arayan Rusya, din ve dil alanlarindaki farkliliklari XIX. yuzyilin sonlarina dogru kaldirmayi amacladi. Artan Rus milliyetciliginin ve siyasi gelismelerin ortaya cikardigi bu tutum, Rusca literaturde “Rusifikatsiya” yani “Ruslastirma” olarak adlandirilmaktadir. Bu politika baglamindaki uygulamalar, bazi Rus burokratlara gore uygar bir toplum yaratmayi amacliyordu. Bazilarina gore ise, Ruslastirma degil Ruslasma olarak gerceklesen eylemler de vardi. Ruslasma, kendisini iktidar ve gucun yaninda gostermek isteyenlerin tercihi olarak ortaya cikiyordu. Bu gruplar, devletin kimligine ve ideolojisine baglilik gosteriyor ve kendisini bir sure sonra Rus olarak tanimliyordu. Ruslastirma siyaseti, Kirim Savasi sonrasi yukselen Rus milliyetciliginin yansimasi olarak kendini gostermeye basladi. II. Aleksandr’in 1881’de suikasta kurban gitmesinin ardindan, Rusya sinirlari icerisindeki farkli kimlikler dusman olarak algilanmaya baslandi. Kafkasya gibi cok uluslu yapiya sahip bolgede, sorunlar ve devletin tepkileri onemli gelismelere yol acti. Ruslastirma politikasinin din ve egitim alanindaki yansimalari, Rus olmayanlarin isyana varan eylemleriyle sonuclandi. Rusya, 1905 Ihtilalinin ardindan Ruslastirma siyasetinden bir sureligine geri adim atmak durumunda kaldi. Bu calismada, Ruslastirma siyasetinin ne gibi sonuclar dogurdugu uzerinde durularak, Kafkasya’daki milliyetcilik ve bagimsizlik hareketleri uzerindeki etkileri incelendi. Butun bu gelismeler Rusca arsiv kaynaklari ve literatur yardimiyla degerlendirilmeye calisildi.