De actualiteit van het biopolitieke denken – Van Michel Foucault naar het Pensiero Vivente van de Italian Theory

Michel Foucault staat vandaag bekend als één van de meest geciteerde filosofische auteurs. Ruim vijftig jaar geleden verzekerde hij zich met Les mots et les choses (1966) van een plaats in de canon van het westerse denken. Vanaf het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw, zo betoogt Foucault daar, verschijnt de mens ten tonele als het subject dat voor het eerst ook zichzelf tot object van kennis verheft. In Foucaults analyse fungeert Immanuel Kants Anthropologie in Pragmatischer Hinsicht (1798) als een ijkpunt voor het ontstaan van de menswetenschappen in de moderne tijd. De mens, zoals die in deze context zijn opwachting maakt, is in se een eindig levend wezen. Zijn ‘eindigheid’ wordt daarbij voor het eerst niet meer als de afwezigheid van oneindigheid bepaald.