De laatste getuigen.

Het arbeidersverzet neemt binnen het geheel van de verzetsactiviteiten tijdens de Tweede Wereldoorlog een specifieke plaats in. De Duitsers waren voor socialisten en communisten niet zomaar vreemde bezetters, zij waren tevens de emanatie van een door hen verafschuwd politiek systeem, dat van het nationaal-socialisme. Het arbeidersverzet is dus zowel ingegeven door politieke motieven, het antifascisme, als door patriottische. Maar tegelijk kon dit arbeidersverzet ook een sociale dimensie hebben, waarin sociale strijd en strijd tegen de bezetter hand in hand gingen. Inplaats van een diepgaande analyse van dit fenomeen willen we hier twee getuigen aan het woord laten : Marcel Sonneville, die actief was in het socialistisch verzet van Moeskroen, en tevens een eersterangsrol speelde in het nationaal bestuur van de clandestiene partij, en Jules Triffet, onze tweede getuige die meer vanuit de basis werkte en als communistisch sympathisant actief was in het syndicaal verzet van de metaalindustrie van La Louvière. Hij lag er mede aan de basis van de Comités de Lutte Syndicale. NOJ Vttux . S il était vivunt.