ASİYA CEBBAR’IN BABA EVİNDE BANA YER YOK ADLI ESERİNDE SÖMÜRGE KÜLTÜRÜ VE MÜSLÜMAN KADININ YAŞADIĞI ZORLUKLAR

Asiya Cebbar’in Baba Evinde Bana Yer Yok adli eserinde, yazar/anlatici, hafizasina yeniden donerek cocukluk, ergenlik ve yetiskinlik anilarini zihninde canlandirir. Bu anlati sirasinda babasi ozellikle onun cocuk bilincinde ve daha sonraki yasantisinda onemli bir rol oynar. Bazen tas yurekli bir sansurcu olur, bazen de ozgurlukcu olur. Ama yine de Asiya ona gizliden gizliye bir hayranlik duyar. Babasinin bu belirsiz tavirlari icinde kendini sekillendirmeye calisir. Aslinda Asiya Cebbar, kendi anilari arasinda Fransiz somurgesi altinda kalmis ulkesinin en onemli iki sorununa deginmeye calismaktadir. Birisi dayatilan somurge kulturunun sonucu olarak ortaya cikan kimlik sorunu, digeri de Cezayir kadininin ozgurluk mucadelesidir. Somurge altinda olsun veya somurgeci ulke icinde olsun, insanlar, iki dil ve iki kultur arasinda ne yapacaklarini, nasil davranacaklarini bilememekte, dogal olarak kimlik bunalimi icinde bogulmaktadirlar. Asiya, yasadigi toplumda kadinin maruz kaldigi sikintilari kendi penceresinden gozler onune sermeye calisir. Hakim kulturun giyim tarzi, aliskanliklari, dini inanis ve deger yargilariyla beslenirken, yatili okulda okudugu kitaplarin tesiri ve yurttaki Avrupali kiz arkadaslarinin yasam anlayislariyla bambaska bir dunyanin varligini kesfeder, ozgurlugu tadar. Yazar, somurgecilerin baskisiyla cok buyuk degisimlere zorlanan Cezayir toplumunda, kendi hayatini resmederek kadinin ozgurlesmesinde oncu rolu ustlenmistir.