KLASİK TÜRK ŞİİRİNİN DEJENERE TİPLERİNDEN VÂİZ / THE PREACHER AS A DEGENERATED TYPE IN CLASSICAL TURKISH POETRY

Klasik Turk siirinin yakin bir doneme kadar goz ardi edilen muhim bir yonu cemiyet meselelerine olan duyarliligidir. Sanildiginin aksine, Osmanli sairleri hangi hususta olursa olsun yanlis oldugunu dusundukleri ve ahlâki bulmadiklari davranislari pervasizca tenkit edebilmislerdir. Peygamber vazifesi kabul edilen fakat suiistimale de acik olan vaizlik, Islam toplumlarinda tarihin her doneminde bu isle istigal eden sahislarin bir kismi tarafindan sahsi menfaatleri icin kullanilmistir. Vaiz, bu ve baska sebeplerle Klasik Turk siirinde sufi, hâce, zahitle birlikte olumsuz tipler arasinda anilmistir. Calismamizda divanlarda yer alan azimsanmayacak sayidaki v aiz redifli gazellerden hareketle, vaizlerin olumsuz algi olusturmalarinin sebepleri tespit edilmeye calisilacaktir.