Foucault’nun Felsefesinde Bir “Sözel İlişki Etiği”: Parrhesia

Parrhesia , Michel Foucault’nun yasaminin son birkac yilinda yaptigi calismalarda sikca karsilastigimiz bir sozcuktur. Euripides’in tragedyalarindan baslayarak tum Antikcag boyunca bu sozcugun anlam bakimindan karsiladigi tematik farkliliklarini irdeleyen Foucault’nun parrhesia calismalari, Bilme Iradesi eseri ile Hazlarin Kullanimi ve Kendilik Kaygisi eserlerinin arasinda bir gecis sorusturmasi olarak karsimiza cikmaktadir. Parrhesia , Antikcag ahlakinda oznenin kendisiyle ve baskalariyla kurdugu etik iliskinin en temel “kendilik pratikleri”nden biridir. Calismamizda, Foucault’nun “sozel iliski etigi” olarak tanimladigi bu pratigin genel hatlarini serimledikten sonra, oznenin kendisiyle kurdugu “kendilik iliskisi” ile irtibatini, askesis ile iliskisini ve bu sozel etik pratigin Foucault’nun son doneminde yaptigi Antikcag sorusturmasindaki yerini tartisiyoruz.