Neologizm jako anagogiczna komunikacja z zaświatem w poezji Bolesława Leśmiana

Wyróżnikiem językowym większości wierszy Bolesława Leśmiana są neologizmy. Badacze opisywali i analizowali je w różnych kontekstach: semantycznym, filozoficznym, poetyckim, dochodząc przy tym do wniosku, iż jest to jedna z najoryginalniejszych cech Leśmianowskiego języka poetyckiego1. Leśmian jako poeta w stosunku do słów zajmuje postawę niezwykle aktywną i kreatywną − tworząc ich nowe formy, pragnie podzielić się z czytelnikiem tym, co w rzeczywistości jest niewyrażalne. Co istotne, autor ten zdecydowanie wykracza poza mimetyzm twórczy. W ten sposób staje się współkreatorem dokonujących się zjawisk. Stąd w jego twórczości wyjątkowa rola języka, który przekracza granice semantyczne i gramatyczne, pragnąc uchwycić to, co jest istnieniem chwilowym, momentalnym. Taka inwencja poetycka, stwarzająca nowe postaci, zjawiska, rzeczy oraz relacje pomiędzy nimi, ma nie tylko charakter lingwistyczny, ale przede wszystkim ontologiczny. Trzeba zaznaczyć, że język artystyczny Leśmiana rządzi się odrębnymi prawami, dlatego wszystkie jego neologizmy, czy oryginalne związki frazeologiczne, należy rozpatrywać jako poznawcze akty komunikacyjne, realizujące się bardziej w indywidualnym (Leśmianowym) niż powszechnym zakresie. Każdy czytelnik,