Autoprezentacja i prezentacja w mediach

W różnych sytuacjach przedstawiamy się interlokutorom, adresatom komunikatów. Z rozmysłem i bezwiednie. I wtedy, kiedy nawiązuje się nowy kontakt, i wtedy, kiedy się kontakt odnawia. W komunikacji publicznej i również rodzinnej, koleżeńskiej, co wydaje się nie dość uświadamiane. Chociaż wcześniejsze więzi ułatwiają przywołanie gotowości odbiorcy do życzliwego reagowania na kolejne przekazywane mu przez tę samą osobę komunikaty, to nie można wykluczyć, że pojawi się jakieś zakłócenie – powód zniechęcenia. Przypadków negatywnych zmian w relacjach koleżeńskich, przyjacielskich, a nawet rodzinnych można znaleźć wiele. Złe dotychczasowe kontakty udaje się też niekiedy poprawić. Można uznać, że każde wystąpienie prywatne i publiczne ma moc kształtowania, podtrzymywania i ewentualnie modyfikowania (polepszania albo pogarszania) relacji. Wystąpienia często eksponują pozytywne cechy nadawcy1, ale zdarzają się i niefortunne, ukazujące jego niedostatki. Wiele w kontaktach między ludźmi zależy, oczywiście, od różnorodnych czynników wykraczających zdecydowanie poza sam proces komunikowania się, ale też zastosowane doraźnie (werbalne i niewerbalne) środki mają na ich kształt niewątpliwy wpływ. Wśród nich są te, które warunkują wstępne pozyskiwanie życzliwości rozmówcy. Spotyka się publikacje zawierające stosowne instrukcje dotyczące autokreacji, warto jednak przyjrzeć się rzeczywistym ludzkim zachowaniom, których skutkiem jest kształtowanie obrazu nadawcy w opinii odbiorcy.