Sufism; a Traditional Thought as a Solution to the Modern and Post-modern Conflict

Yeni bir dunya yaratma tesebbusu olarak ortaya cikan modernizm, temel dayanagi olan rasyonalist ve pozitivist yaklasimi sayesinde doga bilimlerinde rustunu ispatlamistir. Ancak doga kanunlarinin kesfedilerek dogaya aykiri kullanilmasi hic tasavvur edilemeyen sorunlara yol acmistir. Doganin bir parcasi olarak insanoglu da modernizmin olgucu degerlendirmelerine maruz kalarak tanrisal/ruhsal yonu inkâr edilmistir. Dini inkâr eden ancak adeta bir din gibi kendi olcutlerini dogmatiklestiren modernite sorgulanmaya baslanmistir. Modernizmin yukseldigi hemen butun degerleri inkâr eden post-modernistler karsi olmanin otesinde herhangi bir butuncul ve sistematik bir yaklasim ortaya koymamaktadirlar. Şuphecilik ve kesinligin olmadigi ancak bireysellik ve pragmatizmin sinirlarinin mumkun mertebe zorlanmasinin soz konusu oldugu post-modernizm ise modernizm kadar uzun surmeden bir baska sorunlu evre olarak telakki edilmeye baslanmistir. Insan ve doganin Tanrisal baglarindan koparilarak tek yonlu okumalara maruz birakilmasi sonucu yasanan kaosun cozumune dair Islam’in geleneksel dusuncesi olan tasavvufun dogru insan-âlem-tanri sistematigi ortaya koydugu savunulur. Bu calismada modern ve post-modernizmin neden oldugu sorunlar ve bunlarin cozumune yonelik tasavvufun goruslerine yer verilecektir.