Die onbekende Vlaamse kwestie. Het aandeel van buitenlandse historici in de geschiedschrijving van de Vlaamse beweging

Toen ik een jaar geleden gedurende anderhalve maand in Polen verbleef om er samen met een honderdtal in hoofdzaak Amerikaanse studenten een zomercursus te volgen, heb ik een keer of vijf aan mijn toevallige tafelgenoten de geschiedenis van de Lage Landen en de Vlaamse kwestie moeten uitleggen, en een aantal merkwaardige opvattingen (zoals: 'but the Flemings are predominantly protestant while the Walloons are catholic, aren't they'?) moeten weerleggen. Als buitenlanders nauwelijks weten wat het communautaire probleem in Belgie vandaag de dag Is, kan men veronderstellen dat zij over het ontstaan en de geschiedenis ervan nog minder weten. Toch bestond er blijkbaar bij de redactie van dit tijdschrift de indruk dat er op zijn minst bij buitenlandse vakgenoten belangstelling voor de Vlaamse kwestie bestond en dat zij zelfs een bijdrage hebben geleverd aan de historiografie van de Vlaamse beweging. Misschien is die indruk versterkt doordat er in 1980 aan het Institute of International Studies, University of California, Berkeley, een internationaal symposium plaatsvond met als thema: 'Belgium, the Bicultural State and Society', waar historici, politicologen, sociologen, psychologen, antropologen en literatuurwetenschappers voor een geinteresseerd publiek lezingen hielden over het communautaire probleem. Mogelijk dacht de redactie ook aan de sinds enkele jaren bestaande Peter-Pauwei Rubens leerstoel in Berkeley, waar Vlaamse gasthoogleraren elk jaar drie maanden college geven over 'History and Culture of the Low Countries'. Het valt buiten de opzet van dit artikel een volledig overzicht te geven van de