De Karolingische villa Beek en de stamvader van de Bosoniden

In 1962 verscheen een Utrechtse dissertatie over Ministerialiteit en ridderschap in Gelre en Zutfen, waarin de homines Franci, die voorkomen in de negende-eeuwse rechtsoptekening, bekend onder de naam Ewa, quae se ad Amorem habet, geschilderd worden als militaire kolonisten, door de Frankische koningen op koningsland geplaatst met als opdracht dit land te ontginnen, te bebouwen en te verdedigen. De schrijfster, J. M. van Winter, adstrueerde een aantal jaren later in een artikel in het Tijdschrift voor Geschiedenis deze visie: het waren geen keuterboeren, maar evenmin grootgrondbezitters, laat staan edelen. De homines Franci van het rivierengebied passen volgens haar in het beeld, dat Theodor Mayer en Dannenbauer van een 'koningsyrijheid' ontwierpen: kleine lieden, oorspronkelijk van onvrije afkomst, die door koninklijke bescherming sterk in aanzien stijgen en zelfs vrijheid verwerven. Voor het gebruik van koninklijke domeingrond betalen zij een cijns; hun diensten bestaan uit heervaart, waaken bodeplicht, onderhoud van wegen en bruggen en in bijzondere gevallen stellen zij paarden ter beschikking. Dannenbauer meent dat zij in de centenae georganiseerd waren. Een tiental jaren voordat de dissertatie van mevr. Van Winter het licht zag was Niermeyer in zijn befaamde artikel over het Midden-Nederlandse rivierengebied reeds een andere weg ingeslagen, waarin hij door onder anderen Blok en Van de Kieft gevolgd is. Niermeyer zag in de homines Franci een bovenlaag van geimporteerde kolonisten; door het rijksgezag in