CULTURAL DIVERSITY, LINGUISTIC HOSPITALITY AND ETHICAL REFLECTION IN PAUL RICOEUR’S HERMENEUTICS OF TRANSLATION

Ceviri asla yalnizca farkli dil topluluklarini birbiriyle baglantilandiran yansiz bir iletisim araci ya da bu topluluklar arasinda dilsel mesajlarin iletimini saglayan tarafsiz bir surec olarak kavranamaz. Ceviri edimi, bireyler ve kulturler arasi etkilesimi duzenlemede bir model islevi yuklenebilmesi sebebiyle fazladan bir ethik degere de sahiptir. Paul Ricoeur’e gore cevirinin hatirlama ve affetme edimlerine ickin olan anlatisallik ile kurdugu bag ayni zamanda bir degis tokus iliskisi sayilabilecek ceviriyi karakterize eden soylesimsellik ozelligini de pekistirir. Ricoeur, ceviriyi cesitli diller arasindaki dolayimlayici rolunden dolayi bir paradigma olarak gorur ve onu karsilikli tanima iliskisini merkeze alan bir Avrupa ethosu insasinda denetleyici egretileme olarak dusunur.  Bu makalenin amaci, ahlaki bir eylem olan cevirinin sahip oldugu olanaklarin karsit kulturel iddialari dolayimlama ve birbirine direnc gosteren kulturel davranislarin gerilimini azaltmakta kullanilmasini sorusturmaktir. Boylelikle, bu calismada irdelenecek nihai soru cevirinin daha cogulcu ve demokratik bir sivil toplumun tesvik edilmesi icin ulus-devletin sinirlarini asmak yonunde evrensel bir model sunma kapasitesine sahip olup olmadigidir.