DİABETİK HASTALARDA PERİODONTAL TEDAVİ ile HbA1c ARASINDAKİ İLİŞKİ

Son yarim yuzyilda periodontal infeksiyonlarin sadece periodonsiyumda lokalize oldugu ileri surulmusse de gunumuzde bu gorus tamamen degismistir. Yapilan arastirmalar sonucunda periodontitisin subklinik kronik bir hastalik gibi sistemik inflamatuar cevaba katildigi ve yuksek serum C-reaktif protein (CRP), interlokin-6 (IL-6) , interlokin-1 (IL-1) ve tumor nekroze edici faktor (TNF-α) konsantrasyonlarina eslik ettigi ileri surulmektedir. Periodontitisin, diabetes mellitusun (DM) komplikasyonlarindan biri oldugu calismalarda gosterilmistir. Periodontal lezyonlardaki porphyromonas gingivalis gibi potent bakteriyel urunlerin, diabetik hastalarda diabetik olmayanlara gore daha fazla TNF-α uretimini uyardiklari ileri surulmektedir. TNF-α’nin diabetik hastalarda insulin direncini attirdigi bilinmektedir. Dolayisiyla, periodontitis ve hiperglisemi birlikteliginde serum TNF-α seviyesi daha da yukseleceginden diabetik kontrolun guclesmesi soz konusu olacaktir. Basarili bir periodontal tedavinin periodontal hastaligi olan kisilerde serum TNF-α seviyesini azattigi rapor edilmistir. Serum TNF-α seviyesindeki azalma ile glisemik kontrol uzerindeki iyilesme arasinda pozitif korelasyon tespit edilmistir. Bu iliski, muhtemelen azalan serum TNF-α’nin insulin direncinde de azalmaya neden olmasina baglanmaktadir. Amacimiz ‘diabetik hastalarda periodontal tedavinin glisemik kontrol uzerine etkisi’nin arastirildigi calismalarin sonuclarini mevcut literatur isiginda tartismaktir