Eski ve Yeni (!) Arasında Devlet, Eğitim ve Gençlik

Yeni kusaklarin (cocuklar ve gencler) ortak bir aidiyet hissi saglamalari veicine dogduklari toplumla butunlesebilmelerinde egitim, bir yontem ve vasitaolarak gorulmustur. Bir hayli uzun bir tarihi olan egitim, modernlesmeylebirlikte bicim, icerik ve islev farklilasmasina ugramis; modern devletler elindefarkli anlamlar yuklenip, devleti onceleyen hedefler tahsis edilerek seferberedilmistir. Modern ulus devlet biciminde insa edilmeye calisilan CumhuriyetTurkiyesi’nde de, egitim boylesi bir tahsis ve seferber edilmeden azadekalamamistir. Egitim, yeni rejimin yeni yurttasini yetistirmek hedefiyle, birhayli yuklu bir muhtevayla basat bir etkinlik alani olarak gorulmustur.Egitimin basat bir faaliyet alani olarak gorulmesiyle onun etkinligi ve basarisiarasindaki iliski ise oldukca tartismali bir konudur. Tum cumhuriyetdonemi boyunca da tartismali olan bu konu ve durumun, belirli bir paradigmave anlayis degisiminin yasandigi yeni donemde aldigi ve alacagi bicimise, en az bir onceki tartisma kadar onemlidir. Calisma eski-yeni dikatomisibaglaminda, soz konusu egitim surecinin ciktilari olarak Turkiye’deki genclerindurumlarindaki degisimi incelemeyi amaclamaktadir. Bu incelemedemerkezi kavramlardan biri de iyi yurttas-iyi insan esitlemesi olacaktir.