Eğitim Değerlendirme Üzerine Bir Çalışma: Kara Havacılık Sınıfı Teknisyen Astsubay Temel Eğitiminin Değerlendirilmesi

Bu calismada, Kara Havacilik Sinifi Teknisyen Astsubay Temel Egitiminin degerlendirilmesi hedeflenmistir. Calismanin genel cercevesini, Alliger ve digerleri (1997) tarafindan gelistirilen, Kirkpatrick (1996) egitim degerlendirme modeli uzerine insa edilmis, genisletilmis siniflandirma olusturmaktadir. Egitim programi ilk iki kriter duzeyi (tepki ve ogrenme) kullanilarak degerlendirilmistir. Ilave olarak, teknisyenlerin ve teknisyenlerin amiri pozisyonundaki bakim subayi ve bakim yoneticisi teknisyenlerin egitimin transferine yonelik algilari ve teknisyenlerin is tatmini ile orgutsel bagliliklari olculmustur. Arastirmada, 304 teknisyen ve 57 bakim subayi / yoneticisinden anket yontemi ile toplanan veriler bir seri istatistiksel analizler ile degerlendirilmistir. Sonuclar, teknisyenlerin almis olduklari egitimi orta duzeyde yeterli bulduklarini gostermistir. Teknisyenlerin temel egitim sonunda U-17 ucagi konusunda ulastiklari bilgi ve beceri duzeyinin, is ortaminda U-17 ucagi uzerinde calisilmadigi takdirde, yaklasik 4 yil sonra yariya dustugu gorulmustur. Teknisyenlerin is tatminleri ve surekli bagliliklari orta duzeyin altinda, duygusal bagliliklari ise orta duzeyin ustunde bulunmustur. Rutbe temelinde yapilan karsilastirmalar sonucunda, orta rutbedeki teknisyenlerin, dusuk ve yuksek rutbedeki teknisyenlere nazaran, egitimin transferine yonelik algilarinin daha olumsuz, is tatmini ve orgutsel bagliliklarinin da daha az oldugu gorulmustur. Bu bulgular isiginda, Teknisyen Astsubay Temel Egitiminin gelistirilmesine ve egitimin is ortamina aktariminin artirilmasina yonelik tespit ve oneriler sunulmustur