Rüyâ'nın Delil Değeri ve İstihâre

Ruya insanla birlikte var olan ve ilk caglardan itibaren insanin dikkatini ceken bir olgudur. Fakat ilk caglardan beri hakkinda calismalar yapilmasina ragmen ruyanin, biyolojik icerigi, isleyisi ve amaclari tam olarak anlasilamamistir. Hz. Peygamber (s.a.s.)’in bir hadisinden hareketle ruyalar, genel olarak, rahmâni , seytâni ve nefsâni olmak uzere uce ayrilabilir. Peygamberlerin gordugu ruyalar vahiy mahiyetinde oldugu icin delildir. Peygamberlerin disindaki kimselerin ruyasi ise, delil degildir. Cunku hukumlerin dayandigi delillerin, her turlu subjektifl ikten uzak, objektif ve kuralli (munzabit) olmasi; ilmi kriterlerle olculebilmesi gerekir. Dinin esasi ve ahkâmla ilgili olmayan konularda, mujdeleyici, tesvik edici ruyalardan yararlanilabilir. Huzursuzluk veren, korkunc ruyalara ise itibar edilmemelidir. Istihâre, gerekli arastirma ve istisâreyi yaptiktan sonra karar verilen mesru ve mubah bir isin, hayirli ise kolaylastirip nasip etmesi, degilse nasip etmemesi icin Allâh’a dua etmektir.