Współpraca optymalizująca oddziaływania wychowawcze w polskim i niemieckim młodzieżowym ośrodku resocjalizacyjnym

W ostatnich latach notuje sie niezwykle ozywioną dyskusje wokol problemu przestepczości oraz metod jej zwalczania. Dyskusja ta przykuwa uwage nie tylko środowiska prawno-kryminologicznego, ktore zawodowo zajmuje sie przestepczością i polityką kryminalną, lecz rowniez publicystow, politykow, środkow masowego przekazu, a nade wszystko opinii publicznej. W centrum rozwazan znalazla sie problematyka polityki kryminalnej odnoszącej sie do sposobu reagowania na zjawisko przestepczości. Z coraz wiekszym natezeniem pojawialy sie pytania: Czy zwiekszenie surowości karania moze przyczynic sie do zmniejszenia rozmiarow przestepczości oraz czy odpowiedzią na narastające zjawisko dewiacji winno byc zaostrzenie represji karnej?2. Zatem, czy w świetle wzrostu rozmiarow przestepczości nalezy zwiekszyc punitywnośc prawa, czy pozostac przy promowanym racjonalizmie karania? Swobode i przymus w wychowaniu warto przeanalizowac z uwzglednieniem postepującej ewolucji w tym zakresie. Historia nieustannie odwoluje sie do pytania czy winniśmy stawiac na swobode czy rygoryzm w wychowaniu? W odpowiedzi na zadane pytanie, zrodzilo sie wiele nurtow wychowania liberalnego, swobodnego, jak i represyjnego czy rygorystycznego3. Podejmując rozwazania nad powyzszymi pytaniami, nalezaloby odwolac sie do genezy rozwoju praktyk resocjalizacyjnych na świecie. Zdaniem Adama Szecowki, resocjalizacyjne oddzialywania instytucjonalne w stosunku do nieletnich, zarowno w Polsce, jak i na świecie, mają za sobą dlugi proces humanizacji. W starozytności i średniowieczu sprawcy przestepstw osadzeni w wiezieniach poddawani byli odwetowi, ktory najcześciej obejmowal pietnowanie, rozmaite tortury, czesto wyroki śmierci4. Jak dodaje Bronislaw Urban, humanitarne tendencje ksztaltujące abolicjonistyczne podejście do jednostek przestepczych najwyraźniej zaznaczają sie w traktowaniu nieletnich. W wiekszości kultur, roznorodne systemy kontroli spolecznej, od najwcześniejszych okresow historycznych, bardziej czy mniej intencjonalnie, uwzglednialy specyfi ke mlodych pokolen. Chociaz w dziejach ludzkości mozna znaleźc wiele przykladow okrutnego i surowego karania dzieci, to zarowno w ogolnej fi lozofi i spolecznej myśli penitencjarnej, jak i pedagogicznej, przebij a sie uzasadnienie lagodniejszego