Eskişehir’de kentin ve tüketim mekânlarının dönüşümü

Eskisehir on yili askin bir suredir kentteki mekânlarin donusumu acisindan hizli bir degisim yasamaktadir. Neoliberal politikalarin izlekleri devlet ve sermaye gruplari tarafindan benimsenmekte, bu izlekler Eskisehir kentinde de mekânsal donusume neden olmaktadir. Kentsel alanin, Eskisehir ozelinde Harvey‟in “kent girisimciligi” stratejisi cercevesinde yerel yonetim(ler)ce ozellikle de kent merkezinin metâlastirilmasi ve kentin kamusal mekânsal varliginin bu anlamda asindirilmasi sureci birebir gozlemlenmektedir. Eskisehir‟de tuketim mekânlari ve eglence merkezleri insa etme stratejisi benimsenmistir. Eskisehir “marka”lastirilabilir bir metâya donusturulurken “imaj” ve “marka” aranmistir; bu cercevede “sehrin kulturu ve essizligi” kentin goruntusunde onemli, carpici degisikliklerin gerceklestirilmesine neden olmustur. Eskisehir son on yilda orta sinifin tuketim olanaklarini artiran mekânlarin sayisinin hizla cogaldigi, tuketimin buna paralel olarak arttigi bir kent olmaya baslamistir. Arka arkaya alisveris merkezlerinin, rezidanslarin eski uretim alanlarinda insa edildigi bir surec yasanmaktadir. Eskisehir kent merkezinde de sanayisizlesmenin ve buna bagli olarak nezihlestirmenin etkisini gormek mumkundur. Sonuc itibariyle Eskisehir beslence ve eglencenin sehrin yasantisinda merkezi bir konuma sahip oldugu bir kent haline donusmustur.