Yeni Anayasa Tartışmaları Etrafında Kurucu İktidar, Kurucu Meclis ve Referandum Kavramlarının Analizi

Kita Avrupasi ve Anglo-sakson ulkelerinde cikip olgunlasan “kurucu iktidar”, “kurucu meclis” ve  “referandum” tartismalari, salt ve sinirlayici hukuk anlayisinin otesinde siyaset teorisi etrafinda  sekillenmistir. Halkin kendi kendini yonetmesi olan demokrasi, kurucu iktidari, yani egemenligi  halka ait gormektedir. Fakat genel gorusun aksine Turkiye’deki tartismalar, anayasa hukukunun siyasal  yonunun goz ardi edildigi ve bu yuzden vesayetci bir yaklasimla anti-demokratik ve statukocu yonu  agir basan bir seyir icerisine girmistir. Kendilerini kurucu degerlerin muhafizlari olarak goren vesayetci  elitlerin basini cektigi bu gorus, kimi hukukcular tarafindan da desteklenmistir. Demokratik yollarla  ve halkin talepleri dogrultusunda yeni bir anayasa olusturmak da dâhil, tum anayasal duzenlemeler bu  elitler tarafindan gayrimesru gosterilmeye calisilmaktadir. Ancak basta referandum ve diger demokratik  kanallarla soyut bir kavram olan kurucu iktidar olgusunun, halkin temsilcileriyle somutlasmasinin  demokrasinin asli unsurlarindan oldugu unutulmustur.  Bu dogrultuda hem devletin hukuki statusunu belirleyen hukuki bir belge, hem de devletin asli  organlarini ve aralarindaki iliskiyi belirleyen kurucu bir siyaset belgesi niteliginde olan anayasanin,  sadece olaganustu ve hukuk-disi ortamlarin bir urunu olmadigi, demokratik ve bariscil yollarla da yeni  bir anayasa olusturulabilecegi, hatta bu yontemin demokratik olmasi acisindan digerine gore daha  mesru oldugu sonucuna ulasilmistir.