Europejski Nakaz Aresztowania – dylematy i wątpliwości. Perspektywa polska

O ile instytucja obywatelstwa Unii Europejskiej zosta3a z zadowoleniem zaakceptowana praktycznie przez wszystkie panstwa cz3onkowskie i obywateli tych?e panstw jako rzeczywiœcie u3atwiaj1ca obrot gospodarczy i upraszczaj1ca procedury zwi1zane z przemieszczaniem sie ludnoœci, o tyle z doœae istotnym oporem spotyka3y sie niektore konsekwencje wynikaj1ce z przyjetej koncepcji obywatelstwa. Pomin1ae w tym wypadku nale?y problematyke zwi1zan1 z katalogiem praw obywatelskich, w tym praw wyborczych oraz – budz1ce mniej w1tpliwoœci – kwestie swobodnego przep3ywu pracownikow najemnych, prawa do zatrudnienia, korzyœci socjalnych, ulg podatkowych, prawa do nauki. Zwrociae natomiast nale?y uwage na fakt, i? konsekwencj1 swobodnego przep3ywu osob i braku kontroli na granicach wewnetrznych panstw cz3onkowskich by3o to, ?e przestepcy 3atwo przenikali z jednego panstwa cz3onkowskiego do drugiego. Zrodzi3o to potrzebe wypracowania efektywnych form wspo3pracy dla zwalczania przestepczoœci. Wymaga3o to stworzenia instrumentow pozwalaj1cych na zatrzymanie, aresztowanie i os1dzanie sprawcow, ktorzy dopuœcili sie przestepstw w jednym z panstw Unii, nie bed1c obywatelami tego panstwa, ktorego obywatelstwem sie legitymowali. Oczywiœcie, jeszcze przed wypracowaniem koncepcji Europejskiego Nakazu Aresztowania (dalej ENA), a nawet przed powstaniem Unii, czy Wspolnot, istnia3y mo?liwoœci domagania sie przez panstwo, na ktorego obszarze podejrzany mia3 pope3niae przestepstwo wydania takiej osoby – ekstradycji. Z natury rzeczy, adresatem takiego ?1dania by3o panstwo, ktorego obywatelem by3 domniemany sprawca. Kodeksy postepowania Nr 2 ROCZNIK INTEGRACJI EUROPEJSKIEJ 2008