Zur Verwendung der Hypotaxe in der gesprochenen Sprache

Artykuł poświęcony jest syntaktycznej złożoności mowy spontanicznej. Ponieważ mowa spontaniczna jest uważana za mniej skomplikowaną niż mowa pisemna, jest ona często stawiana na równi z prostymi strukturami syntaktycznymi. Ten pogląd został rozpowszechniony po raz pierwszy w roku 1899 przez BEHAGHELa, który w związku z tym zwrócił uwagę na podstawowe różnice między mową ustną a pisemną. Twierdził on, odnośnie struktury syntaktycznej, że hipotaksa w mowie ustnej jest unikana. Inni językoznawcy jak CHAFE (1982) lub KOCH / OESTERREICHER (1985, 1990) byli tego samego zdania. To założenie zostanie przykładowo obalone za pomocą analizy opartej na korpusie. Na podstawie analizy dwudziestu transkrypcji audycji radiowych ma zostać pokazane, że hipotaksa w spontanicznej mowie ustnej nie jest unikana i że pojawiają się nawet struktury o podrzędności wyższego stopnia. Analiza pokaże udział procentowy hipotaksy i jej różne funkcje. Na końcu następuje porównanie z wynikami LESKA (1965).