Piotr Goldstein, Wizerunek kobiety w filozofii Platona, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016, ss. 112

Książka Piotra Goldsteina Wizerunek kobiety w filozofii Platona, wydana w 2016 roku przez Uniwersytet Jagielloński, jest próbą obrony tezy: „Poglądy Platona w kwestii płci są z wielu względów prokobiece, a nawet bliskie niektórym formom myśli feministycznej. Jednocześnie o wielu jego wypowiedziach można powiedzieć, że są antykobiece. Mimo to, w ogólnym zarysie koncepcja Platona w odniesieniu do kobiet jest spójna.”1. Dla czytelnika od początku jest jasne, że nie będzie tu miał do czynienia z zaciekłą obroną jakiegoś skrajnego stanowiska2. Stanowisko Goldsteina jest wyważone i wskazuje na otwartość autora na wszelkie okoliczności mogące w taki bądź inny sposób wpłynąć na recepcję platońskiej filozofii w duchu feministycznym. Autor nie mówi jednak po prostu o „feministycznym” aspekcie filozofii Platona, ale szuka raczej w niej wątków, które opisuje łagodniej za pomocą zwrotów: „profeministyczne” lub „prokobiece”. Goldstein popiera swój wybór, odwołując się do Michaela Kochina, który z kolei zwrócił uwagę, że bezpośrednie odnoszenie się do postulatów feministycznych może być problematyczne, dla Platona i jemu współczesnych nieznane były bowiem pojęcia takie jak „społeczeństwo obywatelskie” czy „państwo” (we współczesnym znaczeniu tego słowa). Goldstein odnosi się do bogatej literatury, w bibliografii podaje 58 tytułów publikacji dotyczących myśli feministycznej i filozofii Platona. Wymienia między innymi Gender and Rhetoric in Plato’s Political Thought wspomnianego wcześniej Kochina, ponadto Plato’s Republic and Feminism Julii Annas