Filip Springer, 13 pięter, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2015, ss. 283

Filip Springer jest pisarzem, reporterem i fotografem, a także felietonistą współpracującym z największymi polskimi tytułami prasowymi. Talent pisarski Springera potwierdzają liczne wyróżnienia (reportaż literacki pt. Miedzianka. Historia znikania znalazł się w finale Nagrody im. R. Kapuścińskiego i był nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia 2012; Springer jest również finalistą prestiżowego plebiscytu Nagrody Literackiej Nike w 2012 roku). Problematyka, którą Springer porusza w swych pracach, dotyczy architektury oraz estetyki architektury. Książka 13 pięter nie jest tu wyjątkiem. Rozprawa składa się z dwóch części, które rozdzielono refleksją na temat szczególnej praktyki – doświadczenia powrotu do miejsc o niegdyś wielkim znaczeniu: „Nie wiem, po co tu jestem. Czasami trzeba po prostu ruszyć do źródła, mimo że rzeka już zupełnie wyschła”2 – pisze Springer. Taka jest ta książka. Pierwszy rozdział jest poruszającym studium na temat rzeczywistości mieszkaniowej międzywojennej Warszawy (powrót do źródła). Ta część nosi tytuł: „Lustro”: