Genetyka człowieczeństwa. Krytyka argumentu z ciągłości genetycznej

Określenie statusu etycznego embrionu ludzkiego wymaga znalezienia sztywnej miary wartości czlowieka – pewnego ukladu odniesienia, ktory da nam jednoznacznośc w dokonywaniu trudnych wyborow moralnych i ustalaniu prawa. Zwolennicy kryteriow czlowieczenstwa od poczecia (animacji bezpośredniej) w pierwszej kolejności muszą uzasadnic podstawy, na ktorych opiera sie stalośc statusu moralnego czlowieka, mimo widocznych zmian ilościowych i jakościowych ciala w okresie embrionalnym. W tym celu nalezy wykazac, ze embrion i dorosly czlowiek, ktory sie z niego rozwinie, to substancjalnie ta sama istota. Celem niniejszego artykulu jest przegląd wymiany myśli na temat jednego z istotnych i najbardziej zgrabnych argumentow za czlowieczenstwem od zaplodnienia – argumentu z kontinuum genetycznego. Linia dyskusji jego zwolennikow opiera sie na fakcie, ze w momencie zaplodnienia ludzkiej komorki jajowej ludzkim plemnikiem powstaje wyjątkowy zestaw genow, ktory nie zmienia sie w czasie dalszego wzrostu i rozwoju ciala. Krytyka tego stanowiska polega na wskazaniu związanym z tym trzech problemow: tozsamości genetycznej bliźniąt jednojajowych, genetycznego determinizmu i nieostrości wyznaczonej w ten sposob granicy.