Religijność jako forma metafizycznego poznania w filozofii Artura Schopenhauera

Przedmiotem artykulu jest proba opisania jakie miejsce, wedle Schopenhauera, zajmuje religia w świadomości zbiorowej i jaki mechanizm prowadzi od światopoglądu religijnego do wyzszego poznania, oferowanego przez filozofie. Pierwsza cześc obejmuje dyskusje nad zjawiskiem tak zwanej źrodlowej potrzeby metafizycznej, naturalnej i podzielanej przez wszystkich ludzi, charakteryzującej transcendentną postawe czlowieka. Jako ze jedną z odpowiedzi na te potrzebe jest filozofia, prezentuje jak Schopenhauer pojmowal filozofie, jej role, narzedzia i metody, ktore są lub powinny byc przez nią uzywane. Filozof byl świadomy tego, ze filozofia jest tylko dla wybranych oraz ze jest czesto zastepowana religią, co Schopenhauer nazywal metafizyką dla pospolstwa, dostrzegając jej zasadniczą role w odpowiadaniu na pytania egzystencjalne. W nastepnej cześci mojego artykulu probuje zrekonstruowac myśl Schopenhauera dotyczącą identyczności i rownoleglości wynikow uzyskanych na nastepujących dwoch odmiennych ściezkach. Wedle filozofa obie z nich: zarowno ściezka filozofa, jak i ściezka czlowieka religijnego, krzyzują sie w pewnym punkcie, ktory stanowi prawdziwe poznanie oraz, w konsekwencji, wolnośc.