Artur C. Danto, Czym jest sztuka, przeł. Anna Kunicka, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2016, ss. 215

Zajmująca lektura rozprawy amerykańskiego historyka sztuki oraz filozofa Arthura Colemana Danto jest niewątpliwie kolejnym wnikliwym studium, poszerzającym perspektywę rozważań wokół rozmaitych problemów sztuki współczesnej. W krótkim wstępie autor pisze prowokująco, że: „Platon miał łatwe życie od V wieku p.n.e. do lat 1905–1907 i tzw. fowistów – Dzikich Zwierząt – oraz kubizmu”2. Jasne jest i takie być musi, że świat sztuki klasycznej dalece różni się od świata sztuki nowoczesnej, że nam współcześni z rzadka i chyba tylko z ciekawości zdają się zaglądać do jaskini Platona, nie wiedząc przy tym tak naprawdę, czego właściwie szukają i co powinni spostrzec. Tym trudniejsze zadanie przed sobą i czytelnikiem stawia autor, chcąc dociec tego, co uniwersalne w sztuce, bynajmniej w niektórych jej formach. Danto polemizuje z filozofami, którzy traktują pojęcie sztuki, jako „coś” niedefiniowalnego lub też uważają, że termin ten, niczym wielki, otwarty pojemnik, jest w stanie pomieścić wszystko, co krytycy uznają za dzieło. W poszukiwaniu nadrzędnej cechy sztuki zostajemy wciągnięci w analityczny namysł nad tym, Czym jest sztuka. W perspektywie nakreślonej przez amerykańskiego myśliciela piękno nie jest czynnikiem definiującym. W czym zatem tkwi przysłowiowy haczyk? Pierwszy z sześciu rozdziałów składających się na omawianą rozprawę na pierwszy rzut oka przypomina historyczny szkic, w którym autor wskazuje na podstawowe zmiany w sztuce, ale też w sposobie myślenia o działalności artystycznej przełomu dziewiętnastego i dwu-