Społeczność terapeutyczna jako metoda pracy grupowej z bezdomnymi

Tytuł artykułu może wydać się zaskakujący zarówno dla osób pracujących metodą społeczności terapeutycznej, jak i dla tych, którzy zajmują się profesjonalną pomocą osobom bezdomnym. W tym drugim przypadku mamy na myśli głównie te formy działalności, które związane są z grupową interakcją osób bezdomnych, dokonującą się przykładowo w schroniskach dla bezdomnych lub ośrodkach Monar–Markot. Do tej pory próby wprowadzenia społeczności terapeutycznej jako metody pracy z bezdomnymi są zjawiskiem marginalnym, pojawiają się też słowa krytyki odnośnie do zasadności takich działań. Niniejsze przedłożenie ma za zadanie przedstawić nie tylko racjonalne przesłanki na rzecz tej zasadności, ale – opierając się na bezpośrednich doświadczeniach autora – zarekomendować tę metodę jako obiecującą formę resocjalizacji i reintegracji społecznej osób bezdomnych. Trzeba też od razu zaznaczyć, iż Czytelnik nie znajdzie tu gotowych rozwiązań bądź recept, gdyż takie wymagałyby objętości nie artykułu, a książki; zakładam też, że szczegółowe zasady metody społeczności terapeutycznej są Czytelnikowi znane lub że zapozna się z nimi we własnym zakresie1. Artykuł podzielony został na dwie części: pierwsza ma za zadanie przybliżyć zagadnienie bezdomności, natomiast w drugiej przedstawię kilka