Biograficzna wspólnota wspomnień „Ostatniego pokolenia” – młodzież żydowska wobec dylematów tożsamościowych

Glownym celem artykulu jest wskazanie na ogromny potencjal badawczy zbioru biografii pod redakcją Aliny Caly: Ostatnie Pokolenie. Autobiografie polskiej mlodziezy zydowskiej okresu miedzywojennego ze zbiorow YIVO Institute of Jewish Research w Nowym Jorku , opublikowanego w 2003 roku. Zamieszczono w nim i opatrzono krotkim komentarzem dwadzieścia diariuszy polskiej mlodziezy zydowskiej, napisanych na konkursy ogloszone w roku 1932, 1934 i 1939 przez Żydowski Instytut Naukowy JIWO w Wilnie. Skupie sie na wytyczeniu glownych ściezek edukacyjnych polskojezycznej mlodziezy zydowskiej i zaprezentowaniu ich poglądow na temat sytuacji szkolnictwa zydowskiego i szkol powszechnych, do ktorych uczeszczali w Polsce miedzywojennej. W omawianym okresie najwiekszy wplyw na ksztaltowanie sie tozsamości spoleczno-kulturowej mial wzrastający antysemityzm spoleczenstwa polskiego oraz poglebiający sie kryzys gospodarczy. Proces akulturacji, odbywający sie glownie poprzez publiczną edukacje, zostal zahamowany przez antysemickie postawy niektorych nauczycieli oraz polskich kolegow. Cechą charakterystyczną tozsamości spoleczno-kulturowej staje sie ambiwalencja, „schizofrenia kulturowa”, rozpiecie tozsamości indywidualnej pomiedzy kulturą polską i zydowską. W rezultacie czesto skutkuje to odrzuceniem idei dwukulturowości i zwroceniem sie ku zydowskiej tozsamości narodowej oraz spotegowaniem tendencji emigracyjnych do Palestyny.