Edukacyjne funkcje wolontariatu i ich percepcja w nauczaniu Kościoła w XXI wieku

Wzajemna pomoc miedzyludzka jest elementem kazdej cywilizacji i spoleczenstwa, dlatego historia wolontariatu jest rownie antyczna, jak istnienie rodzaju ludzkiego. Analizując historie podejmowania dzialan ochotniczych, mozna lepiej zrozumiec dzisiejsze znaczenie terminu wolontariat i rozwoj tej formy aktywności na świecie, w Europie i w Polsce. Nauki o wychowaniu podkreślają funkcje edukacyjne i wychowawcze wolontariatu. Jego szczegolną wartośc we wspolczesnym świecie docenia Kościol katolicki, co pokazują wypowiedzi papiezy XXI wieku: Jana Pawla II, Benedykta XVI oraz Franciszka. Niniejsza analiza pozwala przyjrzec sie rolom, jakie ochotnicze zaangazowanie w pomoc bliźniemu odgrywac moze w formacji ludzkiej i chrześcijanskiej. Lektura tekstow odnoszących sie do wolontariatu moze byc inspiracją zarowno dla duchownych jak i świeckich, do wykorzystania wolontariatu do pomocy ludziom w potrzebie, ale takze do wychowywania poprzez sluzbe innym i uczenia w praktyce, czym jest solidarnośc miedzyludzka i chrześcijanskie milosierdzie. Niniejsza analiza ma sluzyc pomocą zarowno teoretykom pedagogiki i wychowania chrześcijanskiego, jak rowniez praktykom, ktorzy w szkolach, w parafiach czy w strukturach Caritas i innych organizacji charytatywnych są zaangazowani w wolontariat lub nim koordynują. Rozwoj ochotniczego zaangazowania na rzecz potrzebujących jest pilną potrzebą spoleczną w Polsce i szansą na odkrycie powolania do chrześcijanskiej i humanistycznej dzialalności, ktora jest jednocześnie narzedziem wychowawczym, mozliwym do wykorzystania w instytucjach edukacyjnych i wspolnotach wiary.