Poznanie przez upodobnienie jako wejście w model Davida Silvermana

Artykul rozpatruje perspektywe metodologiczną, ktorą warto stosowac w badaniach pedagogicznych, a w szczegolności w pedagogice specjalnej. Perspektywa ta oparta jest ona na twierdzeniu Davida Silvermana o tym, ze „nie istnieje neutralny problem badawczy”. Świat poznajemy w zalezności od sposobu w jaki jest reprezentowany. Są to ograniczenia w poznawaniu, wskazujące na subiektywizm poznania. W dalszej cześci artykulu nawiązuje do teorii poznania i podmiotu jako centralnego pojecia i przyjmuje perspektywe J. Maritaina, teoretyka personalizmu chrześcijanskiego, ktory filozofie osoby ludzkiej wywodzi z tomistycznego pojecia osoby. Wskazuje na zgodnośc dwoch analizowanych koncepcji, co do wyroznianych ograniczen w poznawaniu i pokazuje mozliwośc poglebienia poznania poprzez strategie upodobnienia afektywnego, umyslowego, upodobnienia do rzeczywistości jako nie dającej sie ując w pojecia i poznania poetyckiego. Zajmuje sie tą przestrzenią poznania przez upodobnienie Jacques Maritane’a jako wejścia w pelnie poznanie wlaściwego tez pedagogice specjalnej.