„Dobro wspólne i kultura w epoce późnego kapitalizmu” Recenzja książki: Slavoj. Žižka, Żądanie niemożliwego, opr. Yong-june Park, przeł. B. Baran, Warszawa 2014, Wydawnictwo Aletheia, ss. 171

Fantazmatem, który organizuje technologie XXI wieku, jest nieuleczalne marzenie o nieśmiertelności, organizowanej w nieuchwytnej przestrzeni Internetu. Marzenie o programie, który jest w stanie zrealizować pragnienia grup społecznych, musiałoby unieważnić całą socjologię. Wszystkie prawa, na których opiera się kolektywny porządek podmiotów zbiorowych, musiałyby zostać zawieszone. Efekt tego zawieszenia byłby bez wątpienia tysiąc razy gorszy niż unieważnienie prawa ciążenia Isaaka Newtona. Ukoronowaniem bardziej czy mniej wyspecjalizowanych fantazji jest długowieczność przekonwertowana do prostego programu komputerowego. Żądanie niemożliwego, czyli polemika z bierną akceptacją ograniczeń i ram, jakie są narzucane podmiotom przez otaczającą rzeczywistość, są sprzeciwem wobec milczącej zgody na urynkowienie wszelkich aspektów życia społecznego. Pomysł na książkę w postaci readera jest formą eksploatowaną przez wydawców, natomiast sam wywiad jest znaną i powszechną techniką badawczą. Pozycja, która rozpoczęła swoją karierę jako program północnokoreańskiej Humanistyki Lokalnej Indigo Sowon, realizuje wytyczone założenia wydawnicze, stanowiąc humanistyczny kontrapunkt wobec zastanych systemów edukacji. Rozmówcy z Korei Południowej, kraju odległego rozmówcy, jak również czytelnikowi, któremu dedykowana jest pozycja, zadają filozofowi zestaw trzydziestu czterech pytań. Organizują tym samym Nowe media 4/2014