Historia polskich nazw roślin występujących w poradniku P. Krescencjusza

Zaprezentowany w artykule material pochodzi z 2. wydania (1571) polskiego tlumaczenia poradnika Piotra Krescencjusza. Zostal on w miare mozliwości zidentyfikowany i skonfrontowany z historycznym zasobem slownictwa botanicznego. Celem analizy jest prześledzenie mechanizmu nominacji opisywanych w poradniku roślin i funkcjonowanie zebranych fitonimow w historycznej polszczyźnie oraz kolejnych stuleciach. Zauwazono, ze wiekszośc nazw o rodowodzie praslowianskim i praindoeuropejskim utrwala sie w jezyku i nie podlega zmianom w historii polszczyzny. Wyrazy o mlodszej genezie są natomiast czesto ilustracją zachodzących zmian fonetycznych, nierzadko podyktowanych uproszczeniem artykulacji. Wyekscerpowane z tekstu przyklady powtornej nominacji dostarczają dowodow z jednej strony na ciągle zywe wplywy obce (np. salata ), z drugiej wykorzystywanie mechanizmow slowotworczych. Cześc nazw zniknela bezpowrotnie. Są tez jednak takie, ktore przetrwaly probe czasu i pojawiają sie w ksztaltującej sie od XVIII wieku nomenklaturze botanicznej (u K. Kluka). Analizowany material ukazuje ponadto tworczy wklad tlumacza dziela. Wykazuje sie on dobrą intuicją, niejednokrotnie wybierając z zasobu nazw obecnych w polszczyźnie te warianty, ktore przetrwaly probe czasu (np. faseol, lubczyk, por ).