Orfeusz w uścisku Narcyza. Antropologia żywego słowa w filmowych biografiach poetów

Artykul dotyczy analizy szczegolnej obecności poetyckiego slowa w filmowych biografiach poetow. W pierwszej z dwoch zasadniczych cześci autor proponuje postrzegac ekranowe zywe slowo poezji poprzez dwie figury – Orfeusza i Narcyza – ktore w planie symbolicznym reprezentują napiecia pojawiające sie na linii aktor–postac poety–slowo poetyckie. W odmianie gatunkowej, jaką stanowią biografie poetow, slowo poetyckie zostaje uwiklane w zasadniczą podwojnośc: bycia recytowanym i bycia odgrywanym. W cześci drugiej antropologicznie ujete tendencje orfejsko-narcystyczne są wydobywane z analizy trzech polskich utworow filmowych: Przeznaczenia Jacka Koprowicza, Wojaczka Lecha Majewskiego i Pare osob, maly czas Andrzeja Baranskiego. Konkluzje artykulu odnoszą sie do rozumienia kategorii tzw. kina poetyckiego w kontekście opisanej relacji filmu i poezji.