Polski Grand Tour na przełomie XVIII i XIX wieku

W Pałacu Staszica w Warszawie 12–13 XI 2013 roku odbyła się ogólnopolska konferencja naukowa „Polski Grand Tour w XVIII wieku”. Spotkanie zorganizowane zostało przez Pracownię Literatury Oświecenia z Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk przy współudziale Polskiego Towarzystwa Badań nad Wiekiem Osiemnastym oraz Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Owocem konferencji jest książka Polski Grand Tour w XVIII i początkach XIX wieku pod redakcją badaczki osiemnastowiecznych pamiętników Agaty Roćko. W rodzimej literaturze całościowych opracowań doczekały się przede wszystkim podróże edukacyjne z XVI i XVII wieku1. Dotyczą one wywodzącej się jeszcze ze średniowiecza peregrinatio academica podejmowanej w celu odbycia nauki, głównie na zachodnich uniwersytetach, oraz jej odmiany – Grand Tour. „Wielka podróż” pojawia się w połowie XVII wieku, kiedy szlachecka tura obok tradycyjnego aspektu poznawczo-edukacyjnego zyskuje element turystyczno-towarzysko-przyjemnościowy. W XVIII wieku taki charakter podróży zaczyna dominować,