Prawda filozofii a prawda historii: o tyranii Leo Straussa.

P recenzji dzieła tak ważnego, jak O tyranii, stanowi przedsięwzięcie nadzwyczaj trudne i ryzykowne. Oto bowiem czytelnik staje przed zadaniem prezentacji wypowiedzi, których autorzy, Leo Strauss i Alexandre Kojève, należą niewątpliwie do grona najwybitniejszych umysłowości swoich czasów. Rzetelny recenzent, chcąc oddać sprawiedliwość tej lekturze, musiałby wznieść się na poziom umysłowości dalece przekraczający przeciętność; w przeciwnym razie przekłamie i zniekształci wyczytane treści, tym samym – nie powiedzie mu się próba zrozumienia autorów tak, jak oni rozumieli samych siebie. Można sądzić, iż namysł nad zasadniczymi pytaniami zawartymi w tej książce, próba nakierowania czytelnika na fundamentalne zagadnienia, które podejmują obaj myśliciele – co zapewne pozwoli wreszcie ujrzeć samo sedno argumentacji i niezgody między nimi – okazuje się w takim razie jedyną właściwą ścieżką, jaką powinien podążyć recenzent. Sama obfitość i różnorodność tekstów pomieszczonych w polskim wydaniu O tyranii, opartym na wydaniu amerykańskim z roku 2000, może zawrócić w głowie. Czytelnik otrzymuje pozycję zawierającą nieco zapomniany dialog Ksenofonta pt. Hieron, komentarz Leo Straussa, recenzję Alexandre’a Kojève’a zatytułowaną Tyrania i mądrość, odpowiedź amerykańskiego myśliciela o tytule Hieron Ksenofonta: Rekapitulacja, a także zbiór korespondencji. Całość, w amerykańskim dyskursie naukowym, określana jest jako (publiczna i prywatna) „debata Strauss – Kojève”. Dodatkowo, polskie wydanie zawiera Wprowadzenie napisane przez Victora GoureDialogi Polityczne 14/2011