Αλλαγές στην ποιότητα του ύπνου και στα επίπεδα φυσικής κατάστασης των ατόμων με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

Η Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια (ΧΝΑ) αποτελεί μια σημαντική νοσολογική οντότητα. Οι νεφροπαθείς ασθενείς είναι δέσμιοι της νόσου που συνοδεύεται από αυξημένη συνοσηρότητα. Στόχοι της παρούσας διατριβής ήταν να διερευνήσει: α) την επίδραση του Συνδρόμου Αποφρακτικών Απνοιών Ύπνου (ΣΑΑΥ) στην συνοσηρότητα και την ποιότητα ζωής των αιμοκαθαιρόμενων νεφροπαθών και β) την επίδραση της συστηματικής άσκησης στο γενικό πληθυσμό των ασθενών με ΧΝΑ αλλά κυρίως στους υπνο-απνοϊκούς αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή διεξήχθησαν τρεις πειραματικές μελέτες οι οποίες έλαβαν έγκριση δεοντολογίας από την επιτροπή δεοντολογίας του τμήματος και την επιστιμονική επιτροπή του ΠΓΝ Λάρισας: Η πρώτη μελέτη εξέτασε την επίδραση των υπνικών απνοιών σε δείκτες υγείας των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών όπως η μυϊκή σύσταση, η λειτουργική ικανότητα,η ποιότητα θρέψης,η ποιότητα ύπνου και άλλες μεταβλητές. Η δεύτερη μελέτη εξέτασε την επίδραση της ποιότητας ύπνου ( συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας ή όχι της αισθητικοκινητικής διαταραχής ¨περιοδικές κινήσεις των κάτω άκρων¨ (Periodic Leg Movement Syndrome) PLMS και του ΣΑΑΥ), σε δείκτες της καρδιακής λειτουργίας των νεφροπαθών. Η τρίτη μελέτη εξέτασε την επίδραση της θεραπευτικής άσκησης στην ευρωστία και την ποιότητα ύπνου. Η πρώτη μελέτη ανέδειξε ότι οι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με αυξημένο δείκτη απνοιών υποπνοιών εμφανίζουν σημαντικά αυξημένα επίπεδα κεντρικής παχυσαρκίας και μυϊκές διαταραχές,. Η δεύτερη μελέτη αποκάλυψε ότι διαταραχές οι οποίες είναι πολύ συχνές στους νεφροπαθείς (PLMS και ΣΑΑΥ) είναι δυνητικοί παράγοντες αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου και φάνηκε ότι το PLMS αποτελεί και στατιστικά σημαντικό παράγοντα για δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες της αριστερής καρδιάς. Η τρίτη μελέτη έδειξε ότι μετά από ένα 6μηνο συμμετοχής σε πρόγραμμα αερόβιας άσκησης επέρχονται θετικές μεταβολές στη σωματική και μυϊκή σύσταση, στους δείκτες ποιότητας ύπνου και στα επίπεδα λειτουργικής ικανότητας. Ωστόσο αν και παρατηρήθηκε τάση βελτίωσης στους δείκτες καρδιακής λειτουργίας αυτή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p>0,05) λόγω μικρής συμμετοχής των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών στον επαναλληπτικό υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο. Συμπερασματικά, η παρούσα διδακτορική διατριβή παρουσιάζει για πρώτη φορά σημαντικά δεδομένα στον χώρο. Εν ολίγοις, φαίνεται ότι η χρόνια αερόβια άσκηση κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης μπορεί να αποτελέσει μια ασφαλή και αποτελεσματική εφαρμόσιμη θεραπεία για τη μείωση των συμπτωμάτων του ΣΑΑΥ, ενώ παράλληλα η χρόνια άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ευρωστία και την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών. Επιπλέον, δείξαμε τη θετική επίδραση της άσκησης στη βελτίωση του ύπνου των ασθενών αυτών καθώς και μια τάση για θετικές μεταβολές της καρδιακής λειτουργίας των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών. Τέλος, όπως αποδεικνύεται μέσα από τα αποτελέσματα της παρούσης διατριβής, η αποτελεσματικότερη προσέγγιση για την βελτίωση της μυϊκής σύστασης και της μυϊκής ατροφίας των ασθενών είναι αυτή του συνδυασμού αερόβιας άσκησης και επαρκούς κάθαρσης.