Συμμετοχή μέλους της οικογένειας σε ψυχοεκπαίδευση κατά τη διάρκεια της νοσηλείας ασθενών με σχιζοφρενική διαταραχή

Μελετήσαμε 60 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Πατρών από το 1996 έως το 1998. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους έγινε ψυχοεκπαίδευση στο χώρο της κλινικής στους συγγενείς 30 ασθενών. Οι υπόλοιποι 30 αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Και οι δύο ομάδες εκτιμήθηκαν σε τρεις χρονικές στιγμές: Τ1 (Εισιτήριο), Ϊ2 (Εξιτήριο), Τ3 (Επανεκτίμηση μετά από ένα χρόνο). Οι ασθενείς εκτιμήθηκαν με την κλίμακα BPRS για την ψυχοπαθολογία, με την κλίμακα GAS για τη λειτουργικότητα τους, με την κλίμακα ITAQ για την εναισθησία, με την κλίμακα του McEvoy για τη συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή, και τέλος καταγράφηκε η ποσότητα φαρμάκων που ελάμβαναν, καθώς και αν υποτροπίασαν και χρειάστηκε να νοσηλευτούν. Οι συγγενείς εκτιμήθηκαν σε σχέση με τις γνώσεις τους για τη νόσο με την κλίμακα της Οικονόμου Μ, σε σχέση με την οικογενειακή επιβάρυνση με την κλίμακα FBS, σε σχέση με την οικογενειακή ατμόσφαιρα με την κλίμακα FAS, καθώς και σε σχέση με τη συμμετοχή τους κατά τη διάρκεια της νοσηλείας με δική μας κλίμακα. Τα ευρήματα της μελέτης ήταν τα ακόλουθα: 1. Η λειτουργικότητα των ασθενών (μεταξύ των χρόνων Τ1και Τ3), των οποίων οι συγγενείς συμμετείχαν στην ψυχοεκπαίδευση, ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (βελτίωση 117% έναντι 51,5% αντίστοιχα). 2. Η συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή των ασθενών, των οποίων οι συγγενείς ψυχοεκπαιδεύτηκαν, ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη ένα χρόνο μετά το εξιτήριο. Η καλύτερη συμμόρφωση συσχετίστηκε θετικά και με μικρότερη ποσότητα φαρμάκων που λαμβάνει ο ασθενής ένα χρόνο μετά το εξιτήριο (r=0,48, p<0,05). 3. Διαπιστώσαμε 50% υποτροπές με νοσηλεία για τους ασθενείς οικογενειών που δε συμμετείχαν στην ψυχοεκπαίδευση, ενώ αντίθετα μόνο 20% για τους ασθενείς, των οποίων τα μέλη της οικογένειας τους έλαβαν ψυχοεκπαίδευση. 4. Διαπιστώσαμε μία τάση μείωσης της οικογενειακής επιβάρυνσης, κυρίως στις οικογένειες, των οποίων τα μέλη έλαβαν ψυχοεκπαίδευση (μείωση κατά 39%), σε σχέση με αυτές που δεν έλαβαν (μείωση κατά 22%). 5. Υπήρξε μεγαλύτερη συμμετοχή των συγγενών κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, για τις οικογένειες, των οποίων τα μέλη έλαβαν ψυχοεκπαίδευση.