Philip Rieff’s typology of culture and its applicability to the literary hybridization of the theological ideas of humanity and spiritual progress (a Bulgarian case study)

Philip Rieff’s typology of culture and its applicability to the literary hybridization of the theological ideas of humanity and spiritual progress (a Bulgarian case study) The twentieth century has become in a special way a time of reflection on the theological roots of human thinking, including thinking in political terms; suffice it to mention such names as Walter Benjamin, Carl Schmitt and Erich Voegelin. One of the thinkers who joined the ongoing disputes was Philip Rieff, who in his book My Life Among the Deathworks (2006), took on the task of a controversial (according to many) revitalization of the Judeo-Christian paradigm. Reflecting on the subject of art works over several centuries, he abstracted typological criteria allowing him to build a dichotomous model of art, as dedicated either to death (the non-Judeo-Christian variety) or to life (the Judeo-Christian variety). The paper attempts to verify his reasoning by reflecting on the theological models of humanity and spiritual progress in Teodora Dimova’s novel The Train to Emmaus ( Vlakat za Emaus , 2014). O przydatności typologii Philipa Rieffa w badaniach nad literackimi hybrydyzacjami teologicznych idei czlowieczenstwa i duchowego postepu (na jednym przykladzie bulgarskim) Wiek dwudziesty w szczegolny sposob stal sie czasem refleksji nad teologicznymi korzeniami ludzkiego myślenia, w tym myślenia w kategoriach politycznych; dośc wspomniec chocby nazwiska tak roznych myślicieli jak Walter Benjamin, Carl Schmitt, Erich Voegelin. Jednym z badaczy, ktory wlączyl sie w toczące sie dysputy byl Philip Rieff, ktory w ksiązce My Life Among the Deathworks (2006) podjąl trud dyskusyjnej (zdaniem wielu) rewitalizacji paradygmatu judeochrześcijanskiego. Snując rozwazania na temat dziel sztuki na przestrzeni kilku wiekow, wyabstrahowal kryteria typologiczne, pozwalające budowac dychotomiczny model sztuki jako dedykowanej śmierci (wariant antyjudeochrześcijanski) lub zyciu (wariant judeochrześcijanski). Jego sposob rozumowania autorka poddaje probie weryfikacji w refleksji nad teologicznym modelem czlowieczenstwa i duchowego postepu w powieści Teodory Dimowej Влакът за Емаус (2014).